Nieuw op deze site: een blog uit het hart van Latexallergie Nederland.
4 december 2012,
Latexallergie Nederland is sinds een jaar zichtbaar voor de buitenwereld. Het boek, de site, de Facebook pagina, Twitter en natuurlijk niet te vergeten de betrokken mensen die artikelen schrijven in kranten, tijdschriften, vakbladen etc., zijn ‘instrumenten‘ om de wereld bewust te maken van de gevaren rond het fenomeen latexallergie.

Wat heeft dit alles voor effect? Hoe gaat het nu verder? Wat gebeurt er achter de schermen?

Daarover ga ik u vanaf nu op de hoogte houden d.m.v. deze blogs.

Ik ‘bijt de spits af’ door u wat meer vertellen hoe het nu met mij en mijn latexallergie gaat.

In 2003 is bij mij de latexallergie letterlijk uitgebarsten. Na het langzaam herstellen, de afsluiting  van de rechtszaak die 7 jaar duurde, het verschijnen van mijn boek “Tussen de schuifdeuren van de Eerste Hulp”  en de start van informatie punt Latexallergie Nederland, in oktober 2011, hoor ik mijzelf meer en meer zeggen: “Ik ben draagster van latexallergie”. Ik weet heel goed wat mijn beperkingen zijn, hou daar in mijn dagelijks leven zoveel als kan rekening mee. En het blijft onvermijdelijk dat het soms mis gaat. Gezwollen gezicht, doodmoe, misselijk, hoofdpijn, eczeem, uitslag, noem het maar op. Wat  ik merk is dat mijn lichaam sneller herstelt, tenzij ik een paar ‘aanvaringen‘ met latex achter elkaar heb. Dus het blijft altijd oppassen. En ik heb mij een ding voorgenomen: ik laat mij ‘niet kisten’. Nog letterlijk, nog figuurlijk.

Ook en vooral niet in het onder de aandacht brengen van het gevaar van de latex(poeder)handschoenen. Want reken maar…er komt voldoende medewerking , maar ook weerstand op mijn pad.
©Anneke Derksen